Михась Чарот

av1NvsМихаил Семёнович Кудзелька (Михась Чарот)

Михась Чарот (в миру — Михаил Семёнович Кудзелька, 26 октября (7 ноября) 1896, Руденск, Российская империя — 14 декабря 1938) — белорусский поэт и писатель.

В 1917 году окончил гимназию в Молодечно, после чего призван в армию, где и написал первые стихотворения. В следующем году он возвратился на родину, где участвовал в партизанском движении в 1918—1920 гг. В 1920 году вступил в коммунистическую партию.

В 1923 году он организовал, а после руководил, литературное объединение «Маладняк», давшее много новых имён в белорусской литературе советского периода. В 1928 году оно распалось. Основные его произведения посвящены становлению народа в новый период, однако, есть и лирические произведения.

До 1930 года Михась Чарот был редактором газеты «Савецкая Беларусь». В 1937 году М.Чарот был арестован, а в 1938 году расстрелян. В тюрьме на стенах он написал последние свои стихотворения.

Библиография
Поэма «Босые на пожарище» (1921);
Пьеса «На Купала» (1921)
Сборник стихов «Вьюга» (1922);
Сборник рассказов «Весноход» (1924);
Поэма «Беларусь лапотная» (1924);
Поэма «Ленин» (1924);
Сборник стихов «Солнечный поход» (1929).

В Минске, Молодечно и Руденске в честь поэта названы улицы. В 1996 году Руденской горпоселковой библиотеке Пуховичского района Минской области присвоено имя Михася Чарота.

Еще немного информации на “беларускай мове”.

З успамінаў Міколы Хведаровіча: «У 1939 годзе я быў пераведзены ў адзіночную камеру. Уважліва аглядзеў сцены, шукаючы надпісаў, і вось у кутку прачытаў тэкст верша, выкалупаны нечым вострым на сцяне. Гэта была апошняя сустрэча з маім любімым паэтам і другам Міхасём Чаротам. Гадамі я захоўваў гэтыя яго словы ў сэрцы:

Я не чакаў
І не гадаў,
Бо жыў з адкрытаю душою,
Што стрэне лютая бяда,
Падружыць з допытам,
З турмою.
Прадажных здрайцаў ліхвяры
Мяне заціснулі за краты.
Я прысягаю вам, сябры,
Мае палі,
Мае бары, —
Кажу вам — я не вінаваты!»

Жывыя акорды
Спакойна спі, пясняр, далёка на чужыне…
Нашто пакінуў край, які быў сэрцу міл?
Ці, можа, ты хацеў, каб на палях краіны
Стаяла менш крыжоў і менш было магіл?
Кахаў ты родны край, дзе цемра, здзек пануе;
З народам плакаў ты, як лепшы яго сын…
Цяпер ты замаўчаў… А ўсё ж акорды чуе
Гаротны люд… Не змоўк іх дзіўны гімн.
Ў акордах чуюцца ўсё сумныя напевы;
Адбітак тваіх дум – у іх можна ўгадаць,
Шмат жальбы ў іх чуваць, і радасці, і гневу.
І звоны ланцугоў нявольніка чуваць.
Ты спевам разбудзіў народ свой напрадвесні,
Якому на алтар свой дыямент прынёс…
Яшчэ акорд не змоўк тваёй прыгожай песні,
Хоць струны абарваў жыцця паганы лёс.
Лье слёзы па табе народ, і гай, і поле
І вераць у прамень, які ты ўсім паслаў…
Акорды будуць жыць – твой дар, паэт, – на волі,
А з імі будзе жыць, хто плакаў і стагнаў…
1920

Share Button
Заметили ошибку в тексте? Выделите текст - нажмите Ctrl + Enter. Будем благодарны за помощь!